Ballenbak op de beluchtingstank
De afvalwaterzuiveringsinstallatie Langenreichenbach, beheerd door de afvalwatervereniging Heidelbach, zuivert het afvalwater van de gemeenten Mockrehna, Thallwitz, Belgern-Schildau en een deel van de stad Torgau in het district Noord-Saksen. De installatie heeft een zuiveringscapaciteit die overeenkomt met 16.000 inwonerequivalenten (PE). De laatste uitbreiding, naar een tweebaans actiefslibinstallatie met gelijktijdige aerobe slibstabilisatie, werd in 2002 voltooid. De installatie draait momenteel op ongeveer 83 procent van haar potentiële capaciteit. We hanteren strengere eisen met betrekking tot de lozing van stikstof in oppervlaktewateren. De NH₄⁺ - N-concentratie moet onder de 3 mg/l blijven en de totale stikstofconcentratie onder de 10 mg/l. We handhaven deze limieten betrouwbaar, maar nauwlettende monitoring en controle van de biologische zuiveringsprocessen zijn essentieel.
Al enkele jaren zien we een enorme groei van kroos op onze beluchtings- en nabezinktanks. Het kroos ontwikkelt zich zo weelderig dat het een dik tapijt op het wateroppervlak vormt. In eerste instantie zou dit geen probleem zijn, maar onze meetsondes, de automatische bemonstering en de slibleidingen plakken aan elkaar en raken verstopt. Om de apparatuur altijd goed te laten functioneren, hebben we onevenredig veel tijd moeten besteden aan het schoonmaken ervan.
Afbeelding 1: Kroos moet met veel moeite worden verwijderd met een vacuümwagen
Omdat we de groei van het kroos niet konden tegenhouden, was onze enige optie regelmatig verwijderen. We gebruikten een zelfgemaakte drijvende balk en een paar lijnen om het kroos van de ene kant van de tank naar de andere te trekken en zuigden het vervolgens met een zuigwagen van het oppervlak. Om het "kroos" bij de zuigslang te krijgen, moesten we het ook allemaal wegscheppen. Het werk nam minstens een dag in beslag voor elk van de twee denitrificatie- en anaërobe tanks. In totaal waren er elke keer vier mensen en een zuigwagen bij betrokken, en in sommige jaren gebeurde dit zelfs drie keer.
Een televisiereportage over Galileo bracht me op een heel ander idee voor ons probleem. In de reportage was een drinkwaterreservoir te zien dat bedekt was met drijvende ballen. Het doel daarvan was echter om de hoge verdampingssnelheid van het water te verminderen. Maar waarom zouden die drijvende ballen niet ook kunnen helpen bij ons eendenkroosprobleem? Het was het proberen waard. Na een korte zoektocht op internet vonden we een leverancier van de drijvende ballen: Uwe Steinfeld GmbH EURO – MATIC. De drijvende ballen, genaamd BirdBalls ™ , zijn gemaakt van UV-gestabiliseerd HDPE en hebben een diameter van 100 mm. Ze worden doorgaans gebruikt om waterlichamen te beschermen tegen vogels, algengroei en waterverlies door verdamping.
Om het succes van het idee te testen , hebben we in eerste instantie slechts één van de vier betreffende zwembaden voorzien van de drijvende ballen. Om het oppervlak van het anaërobe zwembad volledig te bedekken, waren ongeveer 18.000 ballen nodig, die in 11 big bags werden geleverd. We plaatsten de drijvende ballen eenvoudigweg op het wateroppervlak op een gemakkelijk bereikbare plek. De drijvende ballen verdeelden zich vervolgens gelijkmatig over het gehele oppervlak.
Afbeelding 2: Het inbrengen van de zwemballen
We gaven onszelf een jaar de tijd om de effectiviteit van de drijvende ballen te beoordelen. Uiteindelijk konden we vaststellen dat het kroosprobleem gedurende de gehele periode inderdaad onder controle was en dat de drijvende ballen de normale werking van het zwembad nooit verstoorden.
Daarom besloten we de overige drie baden ook volledig te vullen. Hiervoor waren 57 big bags en in totaal 88.350 zwemballen nodig. We bespaarden onszelf echter de moeite om de ballen na te tellen voor een correcte afrekening.
Vanaf 3: alle betrokken zwembaden zijn bezet met zwemballen
Een mooi neveneffect waar we op hopen is warmteopslag in het overdekte zwembad, waardoor de watertemperatuur zo lang mogelijk boven de 11 °C blijft, zelfs in de koudere seizoenen. Dit zou de stikstofafbraak over een langere periode garanderen en het stroomafwaarts gelegen waterlichaam nog beter beschermen. We hebben hier echter nog geen meetbare resultaten voor.
auteur
Ted Linke
Hoofd van de rioolwaterzuiveringsinstallatie/rioolnetwerk
Afvalwatervereniging Heidelbach
